خبري در راه است.

مجاهد — Fri, 23 Dec 2011 20:08:00 GMT

دوستان مجاهد
خبري در راه است

به مدد شهدا مي خوايم يه کارايي تو عرصه فضاي مجازي بکنيم

دعامون کنيد

منتظر خبر بعديم بمونيد

واگويههاي غربت

مجاهد — Thu, 14 Apr 2011 00:31:00 GMT

شهيد! نمي‌دانم در اين هياهوي شهر صدايم به گوش کسي مي‌رسد يا نه؟ اگر با صداي خواب‌آلود لب به سخن گشودم و آنچه را که احساس مي‌کردم از دلت بر مي‌آيد در جان قلم به روي کاغذ سفيد به رقص درآوردم تا با رقاصه‌ها مقابله‌اي نابرابر داشته باشم، تنها عقده گشايي از دلم و گلايه‌اي از نزديکان اعتقادي‌ام بود!
وقتي مي‌بينم که از نام تو و از ياد تو چه سوء استفاده‌ها که نمي‌شود، با خود عهد مي‌بندم که يک قدم هم از راه تو انحراف نداشته باشم! وقتي مي بينم کساني که حتي تارک الصلوة هستند و تا ديروز هتک حرمت شهدا را مي‌کردند، امروز در مراسم تشييع پيکر مطهر شما در رديف اول خودنمايي مي‌کنند، با خود عهد مي‌بندم که تنها دليلم راه تو باشد و تنها اين راه را چراغاني کنم!
وقتي مي‌بينم که کساني که بدون هيچ توجهي به منصب ولايت هتک حرمت اين مقام را مي‌کنند، با امام تو عهد مي‌بندم که نگذارم يک کلام از اوامر ولايي روي زمين بماند!
وقتي مي‌بينم که غرب‌زدگان و شرق‌زدگان بدون هيچ توجهي به فرهنگ اصيل اسلامي، به اشاعه فرهنگ غرب و شرق مي‌پردازند، با خود عهد مي‌بندم که تنها در راه اشاعه فرهنگ انتظار و جهاد و شهادت بکوشم!
وقتي مي‌بينم که عده‌اي دست از دهان برداشته و تمام اصول و ارزش‌هاي تو را زير پا مي‌گذارند، پريشان حال مي‌شوم و با خداي تو عهد مي‌بندم که مثقالي، پاي ارزش‌ها تساهل و با اصول تسامح نکنم. دعايم کن شهيد تا در انجام اين مسئوليت توفيقم دهند.

اللهم ارزقنا توفيق الشهاده في سبيلک و بين يدي وليک
اللهم عجل لوليک الفرج

ناگفته ها

مجاهد — Fri, 25 Feb 2011 22:41:00 GMT

صداي نوار اگر چه کم است اما هنوز به گوش من واضح ميرسد. قرار است متني به مناسبت اردو جنوب بنويسم. خوب يادم هست که بعد از اردو بود که تصميم گرفتم کمتر سراغ قا قا لي لي هاي اطرافم بروم. اولش سخت بود اما کارهاي سخت هميشه نتايج شيريني در پيش دارند. کجا بوديم؟ اردو جنوب. اما من قبل ترش را مي گويم. تا دير نشده بايد ثبت نام کني، بچه ها تعدادشان زياد است، هزينه ات را همان اول بده تا بهانه اي براي نبردنت نداشته باشند. يادت باشد زياد وسيله با خودت نبري، آنجا بالا و پايين زياد دارد. سعي کن دوربين عکاسي جور کني آنجا دلت مي سوزد که چرا دوربين نداري اگر فيلمبرداري هم برداشتي که چه بهتر!

سعي کن زياد وسواس نباشي اردو پر است از خاک و خول، اما صابون کوچک و مسواک و اقلامي اين چنين با خودت داشته باش.

تا مي تواني خاطراتت را بنويس حتي اگر از خستگي و خواب بميري، شايد بشود آنها را بعداً هم نوشت اما به بامزگي و دقت آن وقت نمي رسد .

اگر اهل کتاب و کتاب خواني هستي خود بچه هاي بسيج زحمت مي کشند و کتاب خانه ي سيار جور مي کنند . خلاصه زياد با خودت چيز ميز نبر. مثل خيلي ها اتو و پتو و از اين بند و بساط ها نداشته باش آدم توي اين جور سفرها که فقط توي ماشين است و راهش هم خيلي طولاني، بهتر است کمتر وسيله ببرد و به قول معروف هر که بارش بيش سختي سفرش بيشتر.

اين ها اکثر حرفهايي بود که سال بالايي هاي اردو جنوب رفته براي رفتن به اردو به ما مي گفتند. ما هم کم و بيش گوش مي داديم و البته من يکي پتو هم با خودم نبردم و شانس آوردم تقريبا در همه جا به ما پتو دادند وگرنه در شبهاي سرد اسفند ماه جنوب و خرم آباد و... يخ مي زدم. اين سال بالايي ها به ما خيلي حرفها از چه طور رفتن زدند ولي نگفتند چه طور برگرديم شايد قاعده همين باشد که بازگشتن قابل پيش بيني نيست و در نتيجه قابل توصيه هم نخواهد بود.

آن ها نگفتند وقتي رسيديم دو کوهه با آن ساختمان هاي بلند که هنوز رد مشت هاي گلوله بر تنشان مانده خبر حسينيه حاج همت را هم بگيريم.

يا اينکه دوکوهه فقط دشت سبز امروزي نبود و آنجا حاج احمد و حاج همتي داشت و اگر گوش هايتان را تيز کنيد حتما صداي توصيه و صلوات هاي فرمانده و لشکر را خواهيد شنيد.

و صبح به جاي عکس گرفتن با گوشي همراهتان بگذاريد دلتان عکس بگيرد يا اينکه، سرما آدم را نمي کشد بگذار ريه هايت طراوت را حس کند. وقتي به فکه رسيدي بدان مقدس است و زودتر از بقيه پاهايت را بر رمل ها بگذار و حواست را جمع کن. مبادا زياد چنگ در خاک بيندازيد، چراکه اين رمل ها رازهاي خود را که تکه هايي از جسم برادرانمان است را زود برملا مي کنند. آهسته برو آهسته تر ...

قبلي ها يادشان رفت بگويند که تنها بودن در طلاييه چه صفايي دارد خلوت طلاييه را در هيج جا نمي توان پيدا کرد اگر گفته بودند که ما آن طور شوخي کنان شعار »نهار امروز حق مسلم ماست« را سر نمي داديم و تمام وقت مان را در آلاچيق به انتظار نهار نمي نشستيم. ما هم مي رفتيم در کنج تانک هاي سوخته به اسم و رسم طلاييه و بر سه راه شهادت به صحراي بي انتها نگاه مي کرديم و مي انديشيديم، تنهايي فقط مال طلاييه است و بس، حتي شلمچه هم آن را نخواهد داشت.

گفتم شلمچه، قبلي ها گفتند آنجا که رسيدي براي ما سر رسيد شلمچه بخر و اما باز هم يادشان رفت که بگويند آن طرف تر همان مغازه ها، زنجيره اي از آهن بين من و بصره و کربلا مانع مي شود اما در شلمچه مي تواني کربلايي شوي مثل هويزه و باز هم سال بالايي ها نگفتند که در زير سنگ هاي مرمر سرد هويزه جوانان غيوري خوابيده اند که اسمشان روزي مثل من و تو دانشجو بوده است و سر کرده ي آنها حسين علم الهدي بوده اينکه آنها تنها در مقابل دشمن و هم در مقابل منافق ايستادند.

آنها نگفتند اما من مي گويم تو توشه ي بازگشتت را سنگين کن حتي اگر با مشتي خاک باشد، خاک آنجا که هنوز ستارگان آسمان، چراغ شبش هستند شفا مي دهد دلي را که در گير و دار بوق و کرناي شهر گير کرده است يادت باشد بعد از اينکه برگشتي مواظب شهر و شهري شدنت باشي.

قدمگاه مجاهدان

مجاهد — Sat, 19 Feb 2011 23:27:00 GMT

سياره‌ي زمين همچنان در حدقه‌ي كهكشاني خويش بر مدار عشق طواف مي‌كند و اين نيمه‌ي كره‌ي ارض ساعت‌هاست كه از درياي سرخ غروب پاي در ساحل شب گذاشته است و اكنون ستارگانِ كهكشان ابوالفضل العباس مي‌روند تا حجاب ظلمت شب را همچون نجم ثاقب بدرند و در پهنه‌ي پرجلال كهكشان راه شيري جلوه كنند.

بامدادان، خيل اسيراني كه با مذلت به پشت خط انتقال پيدا مي‌كنند روايت از فتح دارد.
ظاهر اين بيابان رملي هر چند خبر از شكوه فتح و نصرت خدا مي‌دهد، اما باطن خويش را به‌تمامي متجلي نمي‌سازد.

اگر به چشمِ راز بنگري، اينجا كه قدمگاه مجاهدان راه خداست، بوسه‌گاه فرشتگاني است كه شگفت‌زده از عظمتي كه در باطن اين انسان خاكي يافته‌اند، صلاي «لا علم لنا ا‌لاما علمتنا» سر داده‌اند و خداي را بر خلقت حكيمانه‌اش تقديس مي‌كنند. اين خاك كه ما اينچنين غفلت‌زده بر آن پا مي‌گذاريم، مهر نماز كروبيان است و اين جوانان مجاهداني هستند كه در مدح مصافشان سوره‌ي «والعاديات» نازل مي‌گردد. مبادا روزمرگي و مكر شب و روز ما را بفريبد و از اين معنا غافل شويم. تاريخ جهان هزارها سال در انتظار ظهور اين جوانان بوده است تا بيايند و امانت ازلي انسان را ادا كنند و آرمان‌هاي هزاران ساله‌ي انبيا و اولياي خدا را محقق سازند. اين بيابان صحنه‌ي تاريخ است و از اين جنگ نيز در تاريخ آينده‌ي سياره‌ي زمين همان‌گونه سخن خواهند گفت كه ما از بدر و حنين مي‌گوييم.

اي رمل‌ها، بر سر و روي و موي ما بنشينيد و آن روز كه زمين فروخورده‌هاي خويش را بيرون مي‌ريزد و صحراي قيامت مجلاي حقايق پنهان خواهد شد، بر ما و آنچه مي‌كنيم شهادت دهيد. اي بيابان، چه سعادتمندند انسان‌هايي كه خداوند رمل تو را طينت آفرينش آنان قرار دهد، چرا كه با عشق حسين زاده خواهند شد و نفسشان عطر نام روح‌الله خواهد گرفت. اين رمل‌ها قدمگاه مجاهدان راه خدا و صحنه‌ي نبردي است كه براي اقامه‌ي عدل بر پا شده است.

اي رمل‌ها، ما را در خود غرقه كنيد و بر سر و روي و موي ما بنشينيد و آن روز كه سرائر آشكار مي‌شوند، بر ما و آنچه كرده‌ايم شهادت دهيد. اين رمل‌ها قدمگاه مجاهداني است كه هر چند دست چپ خود را در راه عشق باخته‌اند، اما باز هم بر عهدي كه با ابوالفضل العباس بسته‌اند پايدارند و آمده‌اند تا دست راست را هم ببازند و «و‌الله ان قطعتم يميني...» بسرايند.

اي زائر حرم عشق، بدينجا سفر كن و چون به اين حريم كه وادي مقدس عشق و ايثار است رسي، نعلين از پاي بيرون كن و با احترام بر قدمگاه مجاهدان راه خدا بوسه زن و هر جا كه شهيدي بر خاك افتاده است نمازي بگزار؛ شايد كه پروردگار متعال به مقامي كه آنان در پيشگاه ذوالجلالش دارند رحم آورد و تو را نيز به ضيافت عنداللهي بپذيرد.

شهيد سيد مرتضي آويني

تجديد پيمان

مجاهد — Tue, 14 Dec 2010 23:42:00 GMT

شأن انسان در ايمان و هجرت و جهاد است و هجرت مقدمه‌ي جهاد في سبيل الله است. هجرت، هجرت از سنگيني‌هاست و جاذبه‌هايي كه تو را به خاك مي‌چسباند. چكمه‌هايت را بپوش، ره‌توشه‌ات را بردار و هجرت كن. حضرت امام حسين (ع) در صحراي كربلا انتظار تو را مي‌كشد. چكمه‌هايت را بپوش و ره‌توشه‌ات را بردار و هجرت كن كه پيامبران نيز همه آمده‌اند تا تو را از سنگيني‌ها رها كنند و زنجير جاذبه‌ي خاك از دست و پاي اراده‌ات بگشايند.

شأن انسان در اين است كه هجرت كند و از زمان و مكان و مقتضيات آنها فراتر رود و غل و زنجير جاذبه‌ي دنيا را از دست و پاي روح خويش بگشايد و در آسمان لايتناهاي ولايت پرواز كند. و كسي اين مقام را در خواهد يافت كه از خود و آنچه دوست دارد بگذرد و سر تسليم به آستان قربان بسپارد و مقرب شود و خداوند در جوابش «ان هذا لهو الب‌لأ المبين و فديناه بذبح عظيم» نازل كند... سلام علي ابراهيم.

آنها، يزيديان، مي‌پنداشتند كه نداي «هل من ناصر» سيدالشهدا در صحراي كربلا مدفون خواهد شد و ديگر هيچ اثري از حق در جهان باقي نخواهد ماند، غافل كه خداوند خميره‌ي وجود مؤ‌من را با خاك كربلا و خون شهدايش سرشته است و تا شب و روز باقي است، اين پيوند تاريخي كه مؤ‌منين را به عاشورا پيوند مي‌دهد در عمق فطرت‌ها بيدار خواهد ماند و هر آن كس را كه شنواي نداي باطن خويش است، به صحراي كربلا خواهد كشاند. و انسان، اگر انسان باشد و به وجدان خويش رجوع كند، نداي «هل من ناصر» سيدالشهدا را از باطن خويش خواهد شنيد كه ميثاق فطرتش را به او گوشزد مي‌كند. اين پيمان كه پيماني ازلي است، هر آن در عمق باطن مؤ‌من تجديد مي‌گردد و اگر انسان سر از تبعيت شرايط بپيچد و به خود و وابستگي‌هايش پشت كند، به اين عهد نخستين رجوع خواهد كرد و آن‌گاه گذشته و آينده به هم پيوند مي‌خورند و انسان بر آغاز و انجام تاريخ شهادت خواهد داد.

آنها اين پيوند تاريخي را در اعماق وجود خويش احساس كرده‌اند و در پناه قرآن به ياري حسين‌(ع) مي‌شتابند و همين است امانتي كه آسمان‌ها و زمين و كوه‌ها از پذيرش آن ابا داشته‌اند و انسان پذيرفته است، اگرنه، هيچ از خود پرسيده‌اي كه چرا بعد از هزار و چند صد سال، اين مؤ‌منين خود را «راهيان كربلا» ناميده‌اند؟ مگر كربلا از تبعيت زمان‌ و مكان خارج است كه همه جا كربلا باشد و هر روز عاشورا؟ آري، كربلا از زمان و مكان بيرون است و اگر تو مي‌خواهي كه به كربلا برسي، بايد از خود و بستگي‌هايش، از سنگيني‌ها و ماندن‌ها گذر كني و از زمان و مكان و مقتضيات آنها فراتر روي و غل و زنجير جاذبه‌هاي دنيايي را از پاي اراده‌ات بگشايي و هجرت كني. حُب حسين در دلي كه خودپرست است بيدار نمي‌شود.

آنها اين پيوند تاريخي را در اعماق وجود خويش احساس كرده‌اند و اين است آنچه كه آنان را به گريه مي‌اندازد. و اين گريه نشان ضعف نيست، عين قدرت است. اين گريه‌اي است كه تو را به همان عهد نخستين رجوع مي‌دهد و اينچنين، تو را از جاذبه‌هاي دنيايي فراتر مي‌برد و آنچنان شجاعتي مي‌بخشد كه در پناه حق از هيچ چيز نمي‌ترسي. اين گريه‌اي است كه پشت دشمن را مي‌شكند.

انسان اهل ولايت است و در باطن خويش با حق پيوند دارد. اما آنچه كه او را از حق باز مي‌دارد جاذبه‌ي خاك است كه به سوي پايين مي‌كشد و اينچنين، فطرت او محجوب مي‌ماند و كدورت گناه صفاي باطن او را كه آيينه‌ي نور حق است مي‌پوشاند و نورالانوار رب در آن تجلي نمي‌يابد. اما گريه؛ گريه آبي است كه اين كدورت‌ها و كثافات را مي‌شويد و تو را به فطرت الهي خويش رجوع مي‌دهد و ديگرباره اهل ولايت مي‌شوي. بگذار ما را اهل گريه بخوانند. اگر آنها بدانند كه در اين گريه‌ها چه قدرتي نهفته است، خواب بر آنان حرام خواهد شد، و به‌راستي اگر خداوند گريه را به انسان نبخشيده بود، هيچ‌چيز نمي‌توانست كدورتي را كه با گناه بر آيينه‌ي فطرتش مي‌نشيند پاك كند.

آنها آن پيوند تاريخي را دريافته‌اند و همين است كه آنان را به گريه مي‌اندازد و شب‌هاي حمله را به شب عاشورا مي‌پيوندد.

سيد شهيدان اهل قلم

عروسي من روزي است كه در خون خودم بغلتم

مجاهد — Fri, 05 Nov 2010 22:42:00 GMT

يك روز از فروردين 1337 گذشته بود كه مصطفي مثل يك شكوفه بهاري، پلك‌هايش را چند بار به هم زد و به دنيا سلام كرد. خانة كوچكي داشتند، پدرش كارگر، مادرش قالي‌باف ... درآمدشان ناچيز، ولي هر ماه جلسة روضه‌خواني توي همان چهار ديواري كوچك، به راه بود. مصطفي در شش سالگي، شاگرد مغازة كفاشي بود.

دوره، دورة خفقان و فساد بود. مصطفي تحمل نكرد و از هنرستان درآمد و بعد با مشورت يكي از علماي اصفهان، ‌عزمش را براي تحصيل علوم ديني، جزم كرد. اول حوزة علمية اصفهان و بعد مدرسه عمليه حقاني قم كه فقط طلابي را مي‌پذيرفت كه از جهت اخلاقي و علمي نمونه بودند.

«عشق» توي دل بعضي‌ها يك جور ديگري ريشه مي‌كند. آدم مي‌ماند توي كار بعضي‌ها كه اين عشق ويژه را از كجا گير آورده‌اند. نيرويي شگرف، همه وجود مصطفي را فرا گرفته بود. با كسي انگار وعده كرده بود كه هر سه‌شنبه، زمستان و تابستانش فرقي نمي‌كرد، پياده به سمت جمكران راه مي‌افتاد. مصطفي بي‌قراري عجيبي را در خاك وجودش كاشته بود.

حوالي انقلاب، فرمانده سپاه ياسوج بود. در جريان مبارزه با مواد مخدر، در موقعيتي كه اشرار جاده را به روي او و يارانش بسته بودند، با شجاعت از ماشين بيرون پريد و عمامه‌اش را برداشت و فرياد زد: «چرا معطليد، بزنيد، عمامه من كفن منه!» ... دهان به دهان اين حرف پيچيده بود.

ادامه مطلب...

فرزندان روح الله

مجاهد — Fri, 29 Oct 2010 22:45:00 GMT

براي نيامده ها مي گويم بالاي يک کوه در شمالي ترين نقطه تهران، در منطقه ولنجک يا سرراست تر آدرس بدهم درست بالاي دانشگاه شهيد بهشتي کوهي است با يک دالان نوراني. نامش را گذاشته اند کهف الشهدا.

حتما شنيده اي سرگذشت اصحاب کهف را. داستان غار و ياران غارنشين. اين جا هم غار است. بالاي کوه، در آرامش، سکوت و البته معنويت بي بديل.

اين جا کهف الشهداست. شمال تهران بالاي يک کوه درون يک دالان. آن پايين قبل از اين که به دنبال تابلوها به کهف الشهدا برسيم شلوغ بود و پر دغدغه اما اين جا فقط سکوت است، فقط آرامش. اين جا آن قدر کشش دارد که ديگر نيازي به توصيف آن چناني نيست. قبل از آن که به کهف الشهدا بيايم تنها تصويري از مقام معظم رهبري را که مقابل ورودي کهف الشهدا ايستاده اند، ديده بودم، نمايي بسته از کوه و مقام معظم رهبري که نمي دانم متفکرانه به چه مي انديشند.

نمي شود به کهف الشهدا آمد، کنار مزار 5 شهيد گمنام نشست، نماز عشق نخواند و اشک نريخت. اين جا روي تابلويي نوشته مظلوميت نشانه فرزندان روح ا... است. مظلوميت جوان 24ساله اي که در تک دشمن در شلمچه به شهادت رسيد و اين جا آرام خوابيده، مظلوميت جوان 23ساله اي که در حمله دشمن به ميمک شهيد شد. از بعدي هم بگويم؟ آري فقط 22 سال سن داشته و در عمليات محرم شهيد شده است. آن يکي از جزيره مجنون به جمع شهدا پيوست و با 22 سال سن يار انبيا و اوليا شد. سن و سال دارترينشان هم 25 ساله است شهيد گمنامي که در عمليات محرم جواز بهشتي شدن را گرفت.

ادامه مطلب...

با بسم رب الشهدا دفتر دل وا ميکنم.....

مجاهد — Fri, 21 May 2010 23:57:00 GMT

اى خداى بزرگ، اى ايده آل غايى من،اى نهايت آرزوهاى بشرى، عاجزانه در مقابلت به خاك مى افتم، تو را سجده مى كنم، مى پرستم، سپاس مى گويم،
ستايش مى كنم كه فقط تو، آرى فقط تو اى خداى بزرگ شايسته سپاس و ستايشى، محبوب بشرى، فقط تويى، گمشده من تويى. ولى افسوس كه اغلب
تظاهرات فريبنده و زودگذر دنيا را به جاى تو مى پرستم. به آ نها عشق مى ورزم و تو را فراموش مى كنم! اگرچه نمى توانم آن را هم فراموشى بنامم
چون يك زيبايى يا يك تظاهر فريبنده نيز جلوه توست!
شهيد دکتر مصطفي چمران
در ادامه هم مداحي درباره ي شهدا براي دانلود ميگذارم.
براي شادي روح شهدا صلوات!

فايل صوتي سفر به سرزمين ملائك...

مجاهد — Mon, 19 Apr 2010 13:59:00 GMT

بسم رب الشهدا

سلام مجاهد

لينك زير مصاحبه هايي با مسافران سفراخير به جنوب مي باشد.

روخودبنده كه خيلي تاثير گذاشت.

توصيه مي كنم شماهم دانلود كنيد.

http://uploading.com/files/533b1fma/Khaterate%2Bsafar%2Bbe%2Bsarzamine%2Bmalaek.aac/

وصيت نامه اي ازجنس نور...(2)

مجاهد — Tue, 16 Feb 2010 03:36:00 GMT

به نام خدا

نامي كه هرگز از وجودم دور نيست و پيوسته با يادش آرزوي وصالش را در سر داشتم.

سلام بر حسين(ع) سالار شهيدان اسوه و اسطوره بشريت.

مادر گرامي و همسر مهربانم پدر و برادران عزيزم!

درود خدا بر شما باد كه هرگز مانع حركتم در راه خدا نشديد.چقدر شماها صبوريد.خودتان مي دانيد كه من چقدر به شهيدان عشق مي ورزيدم غنچه هايي كه(كبوتراني كه)هميشه در حال پرواز به سوي ملكوت اعلايند.الگو و اسوه هايي كه معتقد به دادن جان براي گرفتن بقا (بقا و حيات ابدي)و نزديكي با خداي چرا كه «ان الله اشتري من المومنين».

من نيز در پوست خود نمي گنجم.گمشده اي دارم و خويشتن را در قفس محبوس مي بينم و مي خواهم از قفس به در آيم.سيمهاي خاردار مانعند.من از دنياي ظاهر فريب ماديات و همه آنچه كه از خدا بازم مي دارد متنفرم(هواي نفس شيطان درون و خالص نشدن)

در طول جنگ برادراني كه در عمليات شهيد مي شدند از قبل سيمايشان روحاني و نوراني مي شد و هر بي طرفي احساس مي كرد كه نوبت شهادت آن برادر فرا رسيده است.

عزيزانم! اين بار دوم است كه وصيت نامه مي نويسم ولي لياقت ندارم و معلوم است كه هنوز در بند اسارتم هنوز خالص نشده ام و آلوده ام.

از شروع انقلاب در اين راه افتادم و پس از پيروزي انقلاب نيز سپاه را پناهگاه خوبي براي مبارزه يافتم ابتدا در گيري با ضد انقلاب و خوانين در منطقه شهرضا (قمشه)و سميرم سپس شركت در خوزستان و جريان كروهك ها در خرمشهر پس از آن سفر به سيستان و بلوچستان (چابهار و كنارك)و بعدا حركت به طرف كردستان دقيقا دو سال در كردستان هستم .مثل اين است كه ديگر جنگ با من عجين شده است.

خداوند تا كنون لطف زيادي به اين سراپا گنه كرده و توفيق مبارزه در راهش را نصيبم كرده است.اكنون من مي روم با دنيايي انتظار انتظار وصال و رسيدن به معشوق.اي عزيزان من توجه كنيد:

*1-اگر خداوند فرزندي نصيبم كرد با اينكه نتوانستم در طول دوراني كه همسر انتخاب كردم حتي يك هفته خانه باشم دلم مي خواهد او را علي وار تربيت كنيد.

همسرم انسان فوق العاده ايست او صبور است و به زينب عشق مي ورزد او از تربيت كردن صحيح فرزندم لذت خواهد برد چون راهش را پيدا كرده است .اگر پسر به دنيا آورد اسم او را مهدي و اگر دختر به دنيا آورد اسم او را مريم بگذاريد.چون همسرم از اين اسم خوشش مي آيد.

*2-امام مظهر صفا پاكي و خلوص و دريايي از معرفت است .فرامين او را مو به مو اجرا كنيد تا خداوند از شما راضي باشدزيرا او ولي فقيه است و در نزد خدا ارزش والايي دارد.

*3-هر چه پول دارم اول بدهي مكه مرا به پيگيري سپاه تهران (ستاد مركزي)بدهيد و بقيه را همسرم هر طور خواست خرج كند.

*4-ملت ما ملت معجزه گر قرن است و من سفارشم به ملت تداوم بخشيدن به راه شهيدان و استعانت به درگاه خداوند است تا اين انقلاب را به انقلاب حضرت مهدي(عجل الله تعالي فرجه الشريف) وصل نمايد و در اين تلاش پيگير مسلما نصر خدا شامل حال مومنين است.

*5-از مادر و همه فاميل و همسرم اگر به خاطر من بي تابي كنند راضي نيستم.مرا به خدا بسپاريد و صبور و شجاع باشيد.

حقير حاج همت